Sasipha's profilem y ::: o w n ::: w o...PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
m y ::: o w n ::: w o r l du can stand under my umbrella June 23 Hot Announcement*ในรอบ 1 ปี ที่ทำงานอยู่โรงแรมเลอ เมอริเดีบย
วันนี้ ห้องอาหาร เลอ มารอง ของพนักงานที่รักทุกคน
มีเมนู . . . แท่น แทน แท้นนนนนนนนนนนน
ขนมจีนน้ำเงี้ยว ! ! ! ! ! ! ! ! !
แบบครบเครื่องด้วย
กลิ่นหอมตลบอบอวลไปทั้งห้องอาหาร
พนักงานครึกครื้นอารมณ์ดี รับประทานอาหารกลางวันอย่างเอร็ดอร่อย
แม้จะประกอบอาหารพื้นเมือง
แต่เราก้อเป็น food hygiene champion อันดับสองของภาคพื้นเอเชียแปซิฟิคได้
เพราะฉะนั้น อย่าช้า จัดไปอย่าให้เสีย
ขอบคุณพี่ๆกุ๊ก canteen เอ๊ย Le Maron ที่ทำขนมจีนให้พวกเรา :)
ขนมจีนน้ำเงี้ยว makes my day* 5555+
June 22 Listen*สืบเนื่องมาจากทริปตะลอนทัวร์ล่าสุด
อารมณ์ไหนไม่รู้ อยู่ๆก้อนึกถึงเพลงนี้ขึ้นมา
ลัลลามาก ฟังจาก cd บางทีก้องงว่าพี่ปอยเค้าร้องอะไร
(แต่ต้องเป็น version ของ concert ฟรายเดย์ เอ้กซะเปร้สสส นะ ^^
ติดหูอยู่ท่อนหนึ่ง หลอกหลอนตลอดเส้นทาง . . .
ฟ้าตอนเช้า แสงจางๆ รักบางๆ ปนคิดถึง
หวังเล็กน้อยว่าเธอคงฟังว่าเลิฟ หวานน้อยๆ ลอยจากหัวใจ ฮัมเบาๆแบบงงๆ งึมไปงัมมา
ทนไม่ไหวต้องขอตัวช่วย google ไง 555 :)
แล้วก้อไม่ผิดหวัง ได้มาทั้งเพลงตามนี้ . . .
" ขอร้องเบาๆ เรื่องเราข้างๆ หู
ร้องแค่เบาๆ ไม่ดังเท่าไหร่ กี่ครั้งร้อยเรื่องราวหลากหลาย ที่มีของใจ ขอร้องเบาๆ เรื่องเราให้เธอ ร้องแค่เบาๆ ไม่ดังเหมือนใคร กระซิบด้วยรักเป็นเพลงจากหัวใจ ฟ้าตอนเช้า แสงจางๆ รักบางๆ ปนคิดถึง หวังเล็กน้อยว่าเธอคงฟังว่าเลิฟ หวานน้อยๆ ลอยจากหัวใจ ว่าเลิฟ.... แม้ร้องไม่ดัง ให้ฟัง ว่าเลิฟ อาจร้องไม่ดัง แค่ฟัง จากข้างใน กระซิบด้วยหัวใจ ที่ฉันไม่เคยให้ใคร ว่าเลิฟ... แม้ร้องไม่ดังให้ฟัง ว่าเลิฟ.... อาจร้องไม่ดัง แค่ฟัง จากข้างใน รู้สึกด้วยหัวใจ ว่าฉันไม่เคยให้ใคร ว่าเลิฟ แม้ร้องไม่ดังให้ฟัง ว่าเลิฟ... อาจร้องไม่ดัง แค่ฟัง จากข้างใน รู้สึกด้วยหัวใจ ว่าฉันไม่เคยให้ใคร ว่าเลิฟ.... ว่าเลิฟ...." หลังจากฟังงงๆมาหลายปี
ตอนนี้ก้อได้รู้ซะทีว่าเนื้อเพลงมีอะไรบ้าง ฮิ๊ๆ
มองออกไปนอกหน้าต่างบานใหญ่
อากาศวันนี้จะเป็นยังไงหนอ ? ? ?
อนาคตเป็นสิ่งที่ยังมาไม่ถึง แต่คนเราชอบนึกกันจัง
เราเองก้อเหมือนกัน ตอนนี้เพิ่ง 7 โมงเช้า นั่งจินตนาการไปถึงบ่ายสาม
ไม่มีใครตอบได้ ว่าอากาศวันนี้จะเป็นยังไง
ฝนจะตกมากหรือน้อย หรือไม่ตกในที่ที่เรายืนอยู่
ทำได้อย่างเดียว คือ เตรียมพร้อมรับทุกสถานการณ์ที่อาจจะเป็นใจหรือไม่เป็นใจ
อากาศจะเป็นยังไง ไม่รู้
แต่ที่แน่ๆ ร่มพร้อมมือ อยู่ในรถทั้งสองคัน
ร่มอยู่ในรถ ได้ข่าวว่า นั่งอยู่ในที่ทำงาน . . . พร้อมมากค่ะ
วันนี้วันจันทร์ สำหรับคนจำนวนมาก มันคือวันแรกของการทำงาน
แต่สำหรับฉันแล้ว ขอฉลองวันที่สามของการทำงานในรอบอาทิตย์
วันจันทร์นี้ ขึ้น floor มา พร้อมข่าวอิหร่านของ CNN
และภาพจากเตราน . . . ผู้หญิงหนึ่งในผู้ประท้วง ตายตาไม่หลับ
เสียงกรีดร้องจากถนนในกรุงเตราน
ฉันสะท้อนใจ . . .
สุขสันต์วันจันทร์กันทุกคน
June 14 ที่เดิม*บ่ายวันเสาร์ของฤดูฝน . . . กับการเดินทางออกนอกเมือง
ในสถานที่ที่ไม่ใกล้และไม่ไกล แต่ฉํนเกือบลืมมันไปแล้ว
ความจริงมันเป็นที่ที่น่ารักมาก สถานที่ไม่ได้ทำอะไรผิด
เพียงแค่เวลาที่ผ่านมา มันเป็นที่ที่ครั้งหนึ่ง ฉันเคยคุ้นเคย
ครั้งแรกที่ฉํนได้รู้จักกับสถานที่แห่งนี้ ก้อคือ ฤดูฝน
จำได้ว่าครั้งสุดท้ายที่ได้ไปอีกครั้ง คือ ปลายฤดูหนาว
กับเรื่องราวบางอย่างที่ได้รับรู้ในระหว่างการเดินทาง ที่ฉํนต้องเสียใจ
แต่อย่างที่บอก สถานที่ไม่ได้ทำผิดหรือทำร้ายอะไร
มีแต่ใจของเราที่หวั่นไหวไปตามสายลมที่พัดเข้ามา
หนึ่งปีผ่านไป . . . พร้อมกับคำชวนของพี่สาวและเพื่อน
ฉันตอบตกลงทันที มันเป็นการเดินทางที่ใช้ถนนต่างสาย เมื่อก่อนฉํนมีอีกทางที่ฉันจะไป
แต่ถึงยังไง เราก้อไปถึงจุดหมายเดียวกัน
ที่ที่ฉันเคยนั่ง
หน้าต่างที่ฉันเคยมองออกไป
บันไดที่เคยก้าวผ่าน ประตูที่ฉันเปิดออก
โครงสร้างที่ยังคงเดิม ต่างกันที่รายละเอียด
รูปภาพใหม่ๆ ของประดับใหม่ๆ ความรู้สึกใหม่ๆ
ฉันว่าชีวิตคนเราก้อคงเป็นแบบนี้
บทสนทนา มิตรภาพ รอยยิ้ม และเสียงหัวเราะ
วิปครีมกลิ่นหอมๆ ฉันจำได้ว่า ครั้งก่อนๆ ฉันไม่เคยกินวิปครีมที่นี่เลย
ฉันมาที่นี่ก้อหลายครั้ง แต่บางสถานที่ ใกล้แค่เอื้อม ฉันกลับไม่เคยรู้จักมัน ฮา . . .
ไม่รู้ว่าคราวหน้า ฉันจะได้รู้จักอะไรเพิ่มเติมอีก
ตลอดเวลาที่ฉันนั่งอยู่
ใจอยู่กับปัจจุบัน อดีต คือ สิ่งที่ผ่านไป
ฉันไม่เคยคิดว่าจะกลับมาที่นี่ได้แบบไม่มีอะไรค้างคาในใจ และไม่มีคำถามใดๆ
แต่เมื่อเวลาล่วงผ่าน . . .
คำถามบางอย่าง กลับลบเลือน
ความรู้สึกที่เคยมี กลับจางหาย
ความอยากรู้ กลับไม่อยากรู้อีกต่อไป . . .
กลายเป็นภาพจางๆ ที่บางครั้งอาจจะชัดเจนแค่ชั่วครู่
รสชาติขมๆ ที่แล้วก้อพลันหายไป
ว่ากันว่า เวลา คือ ยารักษาแผลใจ
แต่ฉํนว่า ใจเราสามารถสมานแผลของตัวมันเอง
จะด้วยวิธีใดก้อแล้วแต่ แผลเกิดขึ้น แค่ยอมรับและดูแลมัน
ไม่มีอะไรมากกว่านั้น
ฤดูฝนกลับมาอีกครั้ง . . . ฉันกลับมายืนที่เดิม
"หนูไม่ได้มาที่นี่เป็นปีแล้วค่ะ" ฉันหันไปคุยกับคุณอาใจดีเจ้าของที่นี่
"ถ้าไม่ได้มาเป็นปี มาถึงแบบนี้ แปลว่าต้องตั้งใจมาสิครับ" รอยยิ้ม คือ คำตอบที่ฉันให้กลับไป
มันเป็นความบังเอิญที่เต็มใจและตั้งใจของฉันเอง
March 28 ความสัมพันธ์ว่ากันว่าในทุกๆความสัมพันธ์ย่อมมีปัญหา
มันคือความหวานขมของชีวิต เพราะเราเกี่ยวเนื่องกับคนมากกว่าหนึ่งคน
และยิ่งมีบุคคลที่สามสี่ห้าหกเจ็ดและอื่นๆอีกมากมายเข้ามามีส่วนร่วม
ความสัมพันธ์ยิ่งจะดูเปราะบางและแตกหักได้ง่าย
ถ้าเราไม่เข้มแข็ง และมีสติ
หลายวันมานี้ มีมรสุมส่วนตัวเล็กน้อยถึงมาก
จากเรื่องเล็กที่เราเองไม่ได้ตั้งใจจะให้เป็นเรื่องใหญ่
ก้อกลายเป็นเรื่องใหญ่ เพราะความรู้เท่าไม่ถึงการณ์ของเราเอง
รวมถึงความไม่จริงใจของบุคคลที่เกี่ยวข้อง
ผลก้อคือน้ำตาของเพื่อนคนหนึ่งของเราเอง
และความเข้าผิดไปต่างๆนาๆของเพื่อนอีกหลายคน
เหตุการณ์มันแค่บังเอิญและประจวบเหมาะ
ถ้าไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์วันนั้นจริงๆ ก้อไม่แปลกที่เราจะถูกเข้าใจไปได้ในทางอื่น
ประกอบกับตัวต้นเรื่อง ที่ทำเรื่องไม่จริงให้กลายเป็นจริง ไม่รู้ว่าคนๆนั้นต้องการอะไร
แต่เท่าที่รู้ . . . ผลสำเร็จมันเกินคาด
มองในมุมของเพื่อนหรือจะว่าไปพี่สาวของเรา
เมื่อได้รับฟังข้อมูลผิดๆ รวมทั้งได้เห็นสิ่งที่เกิดขึ้น แต่ไม่ได้ลงลึกในรายละเอียด
ไม่แปลกที่พี่เราจะเสียใจ . .. และเราที่ไม่รู้เรื่อง
เราเองก้อรู้สึกผิดไม่น้อย ที่ไม่ได้อธิบายเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งหมด แค่ตอนนั้น จะเอาตัวรอดจากอีกเหตุการณ์หนึ่ง
เรารู้สึกผิดที่ทำให้พี่ต้องเข้าใจผิด และทำให้พี่ต้องเสียใจ
ถ้าเราได้คุยกันมากกว่านี้ สื่อสารกันตรงไปตรงมากกว่านี้
ปัญหามันคงไม่เกิดขึ้น
บอกได้อย่างเดียวว่าเราเองก้อเสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น ทั้งๆที่มันไม่ได้มีอะไรเลยสักนิด
มันแค่เข้าใจผิด . . . คงไม่มีคำอธิบายอะไรไปมากกว่านี้จากตัวเราเอง
เพราะไม่มีอะไรจะอธิบาย และไม่มีอะไรจะต้องพูด
ความจริงยังไงก้อคือความจริง
ใครจะคิดยังไง ณ ตอนนี้ เราเองก้อไม่รู้แล้ว
แต่เวลามันจะบอก สิ่งไหนเป็นสิ่งแท้ มันก้อไม่สามารถเปลี่ยนแปลงหรือบิดเบือนได้ในที่สุด
ถึงตอนนี้ พอจะจับต้นชนปลายได้ถูกว่าเกิดอะไรขึ้น
ได้แต่ให้อภัยคนคนหนึ่งที่เห็นแก่ตัว
ได้แต่เรียนรู้จากสิ่งที่เกิดขึ้น
ชีวิตยังต้องดำเนินต่อไป . . .
February 25 wind breezeลมฝน
ลมหนาว
ลมร้อน
หมุนเวียน ผันเปลี่ยน
แค่ปรับตัวให้เข้ากับสภาพอากาศ
แค่เข้าใจว่านี่ฤดูไหน
ชีวิต คงไม่วุ่นวายเท่าที่คิด
แค่ยอมรับและเข้าใจ
ก้อเท่านั้นเอง . . .
February 07 my super thursdayrushing again and again . . .
worry and nervous
feeling restless
about to fall but not at all
i shall pass ttime.
i am going to
February 01 Febuary Rainฝนตกเดือนกุมภาพัน
. ..
ฝันกลางวันไปไกล
แต่ไม่ว่าจะฝนตกทีไร
ทำไม . . . ต้องนึกถึงเธอทุกที ?
ฝนตก อากาศเปลี่ยนแปลง รักษาสุขภาพด้วยนะ
|
||||
Send a private message
Subscribe to RSS feed
Tell a friend
Add to My MSN
Add to your network
Sign up for alerts|
|
